تاریخچه <<معبد سوایامبونات>> مربوط به 2000 سال قبل است که یک مجموعه ای مذهبی تاریخی بوده و به معبد میمون ها معروف می باشد دلیل این امر تنها به خاطر میمون هایی است که مردم آن جا آن ها را مقدس می دانند. این مجموعه در شهر کاتماندوی نپال بر بلندای تپه ای قرار دارد. اگر از منظر دیگری به این قضیه نگاه کنیم به این پی می بریم که در این شهر یک معبد زیبا و جذاب دیگری وجود دارد و مربوط به بودایی هایی است که پیرو این دین هستند. کشور نپال یک مکان بسیار زیبا و جذاب برای گردشگری است به همین دلیل توصیه می کنیم حداقل یک بار این تجربه را به دست بیاورید.
معبد میمون ها:
استوپای بودایی ها به این گونه طراحی شده است که برای ورود به آن باید 365 پله را بالا بروید و این کار کمی سخت و طاقت فرسا محسوب می شود اما ارزشش را دارد چون زمانی که به آخرین پله رسیدید، می توانید تمام شهر کاتماندو را نظاره کنید و دیدن چنین مکان های زیبا هیجان خاصی را در درون آنسان ایجاد می کند. افزون بر این ها در این محوطه و مکان میمون هایی وجود دارند که در حال بازی کردن می باشند و ممکن است سر به سر شما بگذارند پس بسیار مراقب رفتار آن ها باشید چون آن ها در برداشتن کیف و وسایلتان سرعت عمل بالایی دارند. در فضای این معبد چندین مکان وجود دارند برای مثال شما شاهد چندین معبد دیگر خواهید بود، همچنین خود استوپای سوایامبونات نیز چون مربوط به بودایی ها می باشد، به گونه ای طراحی شده است که نقش چشمان بودا را مشاهده خواهید کرد. نمادی که بودایی ها برای خودشان در نظر گرفته اند وجود چشم هایی است که دور تا دور معبد نقاشی شده و برای آن ها بدین معنا می باشد که خدای آن ها بر همه چیز ناظر است و هیچ چیز از دید او پنهان نمی ماند.
افسانه ای خیالی از معبد سوایامبونات اما جذاب:
این یک افسانه بودایی است که نقل از خود آن ها برایتان شرح می دهیم. همان طور که در بخش های قبلی اشاره کردیم این معبد قدمتی دیرینه دارد در این زمان دریاچه ای وسیع در شهر کاتماندو نپال وجود داشته که از آب لبریز بوده است. در این حین یک نیلوفر آبی جذاب در وسط یا در واقع همان مرکز دریاچه رویید و درست در زمانی که بودا با ضربه شمشیرش برای خالی کردن دریاچه اقدام کرد، این نیلوفر آبی خود به خود به بالای دره رفت و به صورت باور نکردنی و جادویی به شکل یک (استوپا) درآمد. از آن لحظه به بعد به آن (سوایامبو) یا (خود ساخته) می گویند.
چنین چیزی که به دور از تصرف است به تحقیق درآمد و نتیجه این شد که یک سنگ نوشته ای در قرن پنجم وجود داشته است که بیانگر این افسانه نیست و اثبات می کند که درآن زمان تنها یک زیارتگاه وجود داشته است. شایان ذکر است که استوپای سوایامبونات کهن سال ترین معبدی بوده است که طرفداران بودا آن را می پرستیدند و فرقه های دیگری نیز در زمان گذشته آیین ها و رسوم خودشان را در بالای این تپه اجرا می کردند و می پرستیدند. در واقع معبد میمون ها علاوه بر این که یک جایگاه زیارتگاهی بوده، زیبایی خاصی دارد که از این همه زیبایی احساس آرامش می کنید.
مکان های دلچسب استوپا:
برای رسیدن به معبد دو راه وجود دارد در ابتدا پشت سر گذاشتن پله ها اولین اقدام است و از ضلع شرقی شزوع می شود که سبب می شود شما وارد جنگلی شوید و سپس یک مسیر شیب داری را طی می کنید تا به تپه برسید به همین آسانی! سپس از مرکز کاتماندو به سمت استوپا حرکت می کنید که بازه زمانی آن حدود 20 دقیقه می باشد. برای افرادی که به عنوان زائر یا توریست به مجموعه می روند این مرحله را پیشنهاد می کنیم چون گذر از جنگل ها و رد شدن از مسیر هایی زیبا واقعا دلنشین و به یاد ماندنی است. مرحله دوم برای آن دسته از کسانی است که ترجیح می دهند با ماشین به بالای تپه بروند و پله ها را طی نکنند که بایستی با ماشینشان یا تاکسی ها از ضلع غربی عبور کنند.
پله های ضلع شرقی را که با موفقیت پشت سر گذاشتید، با دروازه هایی رو به رو می شوید که یک چرخ دعای خیلی بزرگ تبتی را مشاده می کنید. این توضیح نیز شرح حال جالبی دارد مثلا برای به حرکت در آوردن چنین چرخی دو نفر را نیاز دارید که به واسطه هم آن را به گردش در بیاورند و پس از این کار شما صدایی را می شنوید. البته اطراف دروازه نیز همین چرخ ها وجود دارند اما به صورت کوچک! همچنین این کار را طرفداران آیین بودا هم انجام می دهند چون تفکرشان این است که دعا ها و راز و نیاز هایشان به خدایان بودا می رسد. حتی شما در کنار پله ها 3 عدد مجسمه خواهید دید که در سحرگاه یا صبح خیلی زود زنان به درگاه آنان سجده می زنند.
سنگ هایی با دست خط تبتی:
در ادامه راه با سنگ هایی را می بینید که ملقب به سنگ های (مانی) هستند و با خط تبتی بر روی آن ها حکاکی خاصی صورت گرفته است. این دست خط به معنای (درود بر جواهر داخل نیلوفر) می باشد. جالب است بدانید که مردم آن جا یا همان فروشندگان، این سنگ های حکاکی شده را با قیمتی مناسب به به توریست ها و گردشگران می فروشند. حتی در طی مسیر شما از جنگلی عبور می کنید که به نظر می رسد میمون ها در آن نام خدایان بودا را صدا می زنند، ساختمان هایی با طراحی شیک خواهید دید که آن ها هم نماد آیین بودا هستند و …!
در قسمت های بالا صحبت از چشمان بودا شد که در چهار رف معبد با حالت های مختلف وجود دارد که وقتی به آن ها نگاه می کنید تصور می کنید که حواسشان به همه چیز است و در میان این دو چشم های خاص علامت های سوال وجود دارد که ترجمه آن به زبان نپالی عدد 1 می باشد. اطراف استوپای مرکزی، زیارتگاه های کوچکی وجود دارند و به اصطلاح با سازه هایی مواجه می شوید که نشانه نماد هایی مثل زمین، هوا، آتش، آب و آسمان است.
معبد هراتی دوی حمایتگر سلامت کودکان بوداها و هندوها:
یکی از معبد هایی که در کنار معبد اصلی است هراتی دوی نام دارد که حامی کودکان بودا ها و هندو ها می باشد. به عبارتی دیگر لقب (الهه هندوی آبله و درمان بیماری های فراگیر) را به خود اختصاص داده است و از آن جایی که مادران طاقت دیدن درد فرزندان خودشان را ندارند به این مکان می روند و دانه های برنج، گلبرگ های گل، پودر رنگی یا حتی آب مقدس برروی عکس هراتی می ریزند و سپس به دهپعا می پردازند. حیواناتی همچون میمون ها، سگ های ولگرد و کبوتر هایی که در آن مکان وجود دارند بر سر این خوراکی ها دعوا می کنند. برخی از گردشگرانی که به این مکان رفته اند این سوال در ذهنشان به وجود می آید که چرا تصویر اصلی این معبد موجود نیست. دلیلش به خاطر مردن همسر یکی از پادشاهان به دلیل بیماری آبله می باشد.
غذای پیشکش و ضلع غربی:
غذای پیشکش هراتی در طبقه پایین یک آشپزخانه و در ضلع غربی آن وجود دارد افزادی که به عنوان توریست به این مکان می آیند، می توانند در مجاورت چشمان بودا تمام زیبایی های کاتماندو و استوپا را نظاره کنند و لحظات خوبشان را با گرفتن عکس به یادگار بگذارند. این همه زیبایی تعجب برانگیز است به اندازه ای که آرامش درونی و موج مثبت انرژی به سمت شما می آید.
معبد شانتیپور و افسانه نامیرا:
معبد شانتیپور یک معبدی با ویژگی های جالبش ذهن مخاطب را درگیر افسانه ای می کند که در تاریخچه اش وجود دارد. برای مثال این معبد ظاهری ساده و جعبه ای شکل و کوچک دارد اما در زمره زیارتگاه های مهمی است که در شمال غرب استوپا قرار دارد و تایید می کنند که مردی مقدس در بازه زمانی 1500 سال از یک گنجی در این معبد نگهداری می کند و مدعی است تا موقعی که مردم بومی آن جا به آن نیاز داشته باشند در زیر این معبد می ماند و همین جریان باعث شد که نتیجه آن به وجود آمدن افسانه (نامیرا) است.
تا این که در سال 1658 یکی از پادشان آن زمان به علت خشکسالی دره کاتماندو به این معبد رفت و از او کمک خواست اما زمان برگشت از آن جا به نقل از او شنیده شد که چندین اتاق در آن جا وجود داشته که سبب خوف پادشاه شده است. اتاق اول مملو از خفاش های بزرگ و شاهین، اتاق دوم مملو از ارواح گرسنه در عذاب و اتاق سوم پر از مار هایی بوده که به دنبال او می رفتند و اما اتاق آخر فردی در حالت اسکلت مشاهده می کند که همان قدیسی بوده که خودش را از همه پنهان مخفی و در معبد محبوس شده تا در زمان نیاز به همه کمک کند. پادشاه جریان را برایش تعریف می کند و شانتی شری به پادشاه سرزمین یک (ماندالا) تقدیم می کند و سرزمین از خشکسالی در می آید.
فستیوال (بوداجایانتی) و (لوسار):
در حالت کلی دو مسابقه در سوایامبونات برگزار می شود یکی بوداجایانتی نام دارد که در ماه آوریل یا می یا لوسار در فوریه و مارس برای مردم به اجرا در می آید. در این حین نیز زائران و توریست ها می توانند به معبد بروند و راهبانی را مشاهده کنند که با رنگی زعفرانی بر روی دیوار ها عکس نیلوفر را در استوپا می کشند. همجنین جشن (گونلا) هم به دلیل پایان فصل بارش را در قالب یک جشن می بندد.
سخن آخر:
همان طور که می دانید نپال، جاذبه های گردشگری و مکان های اسرار آمیزی دارد که شما می توانید به واسطه شرکت گردشگری چیاکو، در تور نپال شرکت کنید و بدون شک با ما سفری خاطره انگیز را خواهید داشت.
