معبد پاشوپاتینات، یکی از مقدس ترین، زیبا ترین و بزرگ ترین معبد های هندو ها در نپال می باشد. افزون بر این که برای هندو ها اهمیت دارد، بودایی ها نیز به جمع آن ها پیوسته اند. از این جهت معبد پاشوپاتینات اهمیت دارد و جزو یکی از جاذبه های گردشگری به حساب می آید و مربوط به یکی از خدایان هندو به نام <<شیوا>> است. از دیدگاه مردم هندو الهه شیوا معنا های مختلفی دارد برای مثال می گویند که تنها خدای آسمان و زمین است و مردم آن جا معتقد هستند که خدایشان آن ها را از گناه باز می دارد، در برابر دشمنان (تهریمنان و شیاطین) در امان نگه می دارد و روزیشان را او می دهد. در نتیجه همه این ها باعث شد تا جزو چهارمین معبد هایی باشد که طرفداران این دین آن را در آسیا قبول دارند.
جالب است بدانید که در یونسکو، این معبد به عنوان یک میراث فرهنگی در دره کاتماندو شناخته شده است. نکته دیگری که باعث شده گردشگران زیادی هر ساله به نپال بروند در این است که یک ترکیب خاص و مختلفی را برای افراد به ارمغان آورده است پس از لحاظ فرهنگی، معنوی و مذهبی می تواند یکی از اعجوبه ترین جاذبه های گردشگری باشد و یقینا با دیدن آن احساس خوش آیندی خواهید داشت. اگر بخواهیم این جایگاه مقدس وبزرگ را برایتان تعبیر کنیم باید یگوییم که:
سقف آن در حالتی طراحی شده است که در اصطلاح به آن طلاکاری می گوییم، همچنین دور تا دور آن کنده کاری های چوبی را به همراه نقره مشاهده می کنید. ناگفته نماند که معبد های زیاد دیگری در اطراف معبد پاشوپاتینات وجود دارند همانند <<معبد گوهشوری>>! داستان این معبد نیز از این قرار است که چون مربوط به همسر شیوا بوده دروازه اش بسته است و هیچ کس حق ورود به آن را ندارد به استثنای هندوها. اما شما می توانید از درب های دیگر معبد وارد آن شوید تا زیبایی هایش را به رخ شما بکشد.در درون این معبد نمادی از الهه را مشاهده خواهید کرد و در بیرون آن گاوی را خواهید دید که این گاو تنها وسیله جا به جایی شیوا بوده است. از جمله مراسم هایی که در این مکان گردشگری بر روی صخره ها صورت می گرفته، محفل مرده سوزی بوده است.
در معبد پاشوپاتینات:
همان طور که در بالا اشاره شد این معبد بزرگ و مهم یکی از میراث های فرهنگی محسوب می شود که صرفا به خاطر فعال بودنش از دیگر میراث های فرهنگی متمایز قرار گرفته است. تصور کنید در 7 روز هفته به آن جا سفر می کنید و هندو ها نیز در ساعت های خاصی از گردشگران پذیرایی می کنند. یا نکته جالب دیگری که می توان آن را بیان کرد این است که طرفداران و هواداران پیر آیین هندو زمانی که به مرگشان نزدیک می شوند، به معبد می آیند تا آخرین لحظات عمرشان را در آن جا سپری کنند و سپس مراسم مرده سوزانی انجام شود و در داخل رودخانه باگماتی که در حاشیه این مکان مقدس قرار گرفته است به سمت رودخانه گنگ مقدس بروند. ان ها حتی زمان هایی را به آیین ها و مراسم های مخصوص خودشان اختصاص می دهند.
شاید این کار ها و این گونه عقاید از منظر ما و غربی ها خیلی جالب و حتی باور نکردنی باشد اما زمانی که نزدیک رودخانه می شوید دو چیز شما را متحیر می کند اول این که تصاویر زن هایی را می بینید که در حال شستن لباس هستند و دوم این که بوی سوختگی خاصی به مشام می رسد که گویا حکایت از مراسم مرده سوزانی دارد.
خدایان این معابد در اتاق های کوچکی که در خود معبد قرار دارد زندگی می کنند و دارای اخلاقی شایسته و نیکو هستند و اگر زمانی شما را ببینند حتی حاضر به عکس گرفتن می شوند که این کار برای آن ها نوعی در آمد زایی محسوب می شود چون از شما پول می گیرند. راستی حواستان باشد که در اطراف نعبد حیوان های زیادی من جمله میمون، گوزن و … وجود دارد چون معبد پاشوپاتینات، در زمره طرفداران و حمایت گران حیوانات بوده است.
کلام آخر ما:
در شرکت گردشگری چیاکو، هر ساله تور نپال را به منظور دیدن یکی از معابد مقدس هندو ها که در نپال قرار دارد، با سقف طلاکاری شده و ده ها جاذبه دیگر برگزار می کند.
